Novembro, 2009:

O BNG ven de presentar unha iniciativa municipal pola que se solicita que se inste á Xunta de Galiza a que realice unha planificación para a efectividade das previsións contidas na Lei 11/2007 que estaban pendentes de desenvolvemento; en concreto, a creación do Observatorio Galego da Violencia de Xénero e a posta en marcha do Centro de Recuperación Integral, realizar campañas periódicas de sensibilización contra a violencia de xénero, a formación da totalidade das e dos profesionais, e garantir o dereito á atención psicolóxica no ámbito sanitario público tamén recollido na lei.

A violencia de xénero constitúe unha vulneración dos dereitos fundamentais das mulleres. É a manifestación máis clara da desigualdade, un indicador de que queda moito traballo para erradicar a discriminación e subordinación das mulleres e acadar unha sociedade igualitaria.

Nos últimos anos téñense dado pasos relevantes a nivel legal, superando unha visión que reducía o problema ao ámbito privado e asumindo que a loita contra a violencia de xénero é un problema de primeira orde e que na súa erradicación deben implicarse o conxunto de poderes públicos e a sociedade.

A nivel galego, na pasada lexislatura, deuse un paso importante coa aprobación dunha lei específica para a prevención e tratamento integral da violencia de xénero. Unha lei que, por primeira vez, considera a violencia de xénero desde unha perspectiva integral, recoñece dereitos para as mulleres que vivan unha situación de violencia no ámbito económico e social e articula toda unha serie de obrigas para as administracións públicas tanto no ámbito preventivo, como no formativo e na asistencia ás vítimas. Mais hai outro cambio relevante que introduce esta norma, a apertura dos recursos sociais a todas as mulleres con independencia de que conten cunha orde de protección ou non. Unha medida necesaria que vai na dirección de incrementar os resortes institucionais de apoio as mulleres. A aprobación desta lei supuxo paralelamente o incremento dos recursos destinados na Galiza a loita contra a violencia de xénero.

A Secretaría Xeral de Igualdade, cumprindo cun mandato estabelecido na lei, informou ao Parlamento Galego do grao de desenvolvemento das previsións contidas neste texto legal, así como daqueles aspectos que restaban poñer en marcha para completar o desenvolvemento da mesma, non obstante, o novo goberno da Xunta, non parece ter interese en por en funcionamento eses instrumentos lexislativos, considerando prescindíbeis e superfluas as accións tendentes á erradicación da violencia de xénero.

A Lei prevé a creación do Observatorio Galego da Violencia de Xénero, un órgano institucional da Xunta de Galiza que ten por obxecto encargarse do estudo, avaliación e seguimento das políticas de violencia de xénero. Unha medida importante a fin de contar con organismos e persoal especializado que permita facer unha análise sostida no tempo sobre a efectividade das medidas tomadas neste terreo e, consecuentemente, mellorar a eficacia das políticas e recursos que se dedican a esta finalidade. No informe elaborado a finais de 2008 pola Secretaría Xeral de Igualdade sobre o desenvolvemento da Lei 11/2007, consta a existencia dun borrador de decreto no que se estaba traballando a fin de poder cumprir con este mandato legal.

Estes e outros aspectos do texto legal quedan aínda por desenvolver, así como outras medidas que é necesario que se continúen impulsando para que teñan eficacia, como son as relacionadas coa sensibilización social ou a formación de todas e todos os profesionais en ámbitos relacionados, directa ou indirectamente, contra a violencia de xénero. Un silencio que nos preocupa, pois a erradicación da violencia contra as mulleres debe ser unha prioridade de calquera goberno, que ten que materializarse na mobilización de recursos e no cumprimento das disposicións legais vixentes nesta materia.

Todos compartimos a importancia do transporte público e a mellora da mobilidade na calidade de vida da poboación en xeral. Neste ámbito, os colectivos de estudantes de ensino non obrigatorio así como os colectivos de maiores (e as súas familias) son dos que máis sofren as deficiencias actuais do transporte público no noso concello.

Ribeira é un dos poucos Concellos de Galiza nos que o servizo público de Transporte Escolar no Ensino Secundario se leva a cabo integramente na súa Modalidade C de contratación o que implica que o alumnado é transportado en autobuses que cobren servizo Regular de viaxeiros, non especificamente escolar.

A modalidade de contratación C, supoñendo un lixeiro menor custe para a Administración, supón para o alumnado en xeral do Concello de Ribeira e as súas familias un claro prexuízo e, comparando con outros moitos concellos do noso país, unha clara e inxusta discriminación.

As características do contrato de transporte na súa modalidade A, vixente na maioría dos concellos de Galiza, conleva a posibilidade de que sexa a Administración (co Centro educativo) quén determinen as rotas a seguir, as paradas, a presenza de acompañante así como o uso gratuíto polo alumnado de ensinanzas non obrigatorias (Bacharelato, Ciclos Formativos e de PCPI) no caso de haber prazas libres. Hai que ter en conta, ademais, a vantaxe que suporía a implantación do Servizo Tes+Bus, de transporte escolar compartido, para a poboación xeral dos lugares polos que transita o Servizo de Transporte escolar.

Sendo, pois, evidentes as vantaxes para os usuarios e usuarias que supón a Modalidade A de transporte escolar, sendo responsabilidade da Administración educativa a prestación do Servizo de Transporte escolar sen discriminacións e en igualdade de condicións a respecto doutros concellos atendidos pola mesma administración, e tendo o concello de Ribeira responsabilidade na planificación e promoción do transporte público no seu ámbito territorial, o Grupo Municipal do BNG presentou unha moción que se debaterá no vindeiro Pleno e para a que solicita o apoio da Corporación, co obxectivo de mellorar o transporte público e escolar de Ribeira.

Dende o BNG queremos manifestar a nosa satisfación pola liberación do atuneiro Alakrana e os seus tripulantes, dous deles da Barbanza (de Ribeira e Boiro), e porque poidan volver a carón das súas familias sans e salvos.

Por fin remata un calvario de 47 días e o Alakrana navega xa libre polas augas do Indico, coa súa tripulación contando as horas para encontrarse cos seus. Desexámoslle un feliz reencontro e que esquezan canto antes o pesadelo sufrido.

Agardamos tamén que por parte do Goberno español e a Unión Europa se adopten as medidas oportunas para que esta situación non se volva a repetir.

Dende o BNG continuaremos a demandar a adopción de máis medidas e máis medios para evitar que ocorran secuestros como o do Alakrana e que pasan por redefinir a operación Atalanta, para o cal o BNG xa presentou unha proposición no Congreso dos Deputados; que o Goberno español cumpra as recomendacións da OMI (de hai xa dez anos) para loitar contra a piratería, e que o aparello xudicial, cando menos, non entorpeza os procesos negociadores.