PRIMEIRA ENTREGA
http://altermundo.org/portal/content/blogcategory/116/230/lang,gl_ES/
Se queres contribuír neste berro de país envía o teu texto a: corrubedo@altermundo.org
Os fillos e as fillas do cabo verde de Corrubedo facemos un chamamento desesperado para liberar a nosa costa virxe das poutas das transnacionais fabricantes do peixe. Velaquí as verbas do país:
––––––––––
ABRAZAR O MAR EN CORRUBEDO
Abrazar o mar en Corrubedo.
Que non haxa listas de espera cando o que queremos é salvar o océano.
Que non teñamos un accidente mortal o día que collemos as vacacións.
O faro de Corrubedo sabe de memoria todos os nomes dos barcos.
Non lle poñas un candado á miña bicicleta. Eramos mellores cando eramos analfabetos?
A sociedade está cambiando. Non me leves á forza ao dentista. “Ollos verdes son traidores, azuis son mentireiros, negros e acastañados son firmes e verdadeiros”. Os peixes deben medrar e voar na auga. Podemos ir nun autobús moi vello e moi lento a Corrubedo, contando chistes co conductor. Podemos ser modernos aínda que non teñamos o coche máis caro, máis agresivo e máis contaminante do mercado. Un cantante de folk quere levarme de paseo polos cantís de Corrubedo. “Amar ou non amar: that´s the cuestion”. É misteriosa A MORTE, e son misteriosos os pallasos. Saben falar inglés os nenos de Corrubedo? Non subas tan alto que podes caer e matarte. Levan tanga as mulleres de Corrubedo? Non me desenchufes a televisión cando estou vendo o telediario. As películas en branco e negro cánsanme os ollos. Quen inventou o arco iris? NON FALES CON DESCOÑECIDOS. Na Xunta de Galicia respetan a paisaxe?
O mar que máis amas é o mar que levas dentro da gorxa…
Un mar de patacas… Un mar de herba…
Lupe Gómez
––––––––––
A terra para quen a traballa, non si? Pois o mar e o litoral, tamén: son da xente do mar, e non dos fabricantes de peixe; son dos cidadáns, e non do kapital depredador. Defendamos o patrimonio natural, cultural e comunal en Corrubedo. Xuntos todos e todas. Adiante.
Xosé Manuel Beiras
––––––––––
Quero manifestar-vos a minha solidariedade com esta nova loita. Que rechamante é que num momento no que cada vez resulta mais clara a conciência no que atinge aos efeitos devastadores das mudanças climáticas, as grandes transnacionais acelerem as suas agressôes contra o planeta! Nâo devemos esquecer que o seu principal projecto hoje é sem mais a obtençâo do maior benefício no menor tempo imaginável. Como nâo podemos esquecer que elas sâo, infelizmente, as que ditam boa parte das regras de jogo como a complacência, em tantos lugares, dos poderes políticos. Nessas condiçôes, nada mais urgente que argalhar loitas que, como a vossa, nascem de abaixo.
Carlos Taibo, Madrid
––––––––––
O MELLOR DE NOS
O mellor de nos é a terra que nos acolle, feita das cinzas dos que nos precederan; as ondas que baten na beiramar, de onde os nosos antepasados partiran e ás veces regresaran; a brisa que agarima o rostro traendo noticia e saúdo doutras xeografías; a area das dunas chegada do deserto, que non é senón un mar virado do revés; o asubío do vento entre as carballeiras que fai voar as follas para que soñemos en viaxes e distancias. O mellor de nós é querérmonos e querer a quen nos quere. Quen non quere para os seus o mellor de si?
Xavier Queipo, Bruxelas, 16 de Agosto 2007
––––––––––
Un parágrafo por Corrubedo. Pois non. Sintoo. Un parágrafo pola vida. Un parágrafo polo mar limpo, os cons senlleiros e os peixes das pedras, iso si. Outro parágrafo polas pola escuma das ondas, o balbordo do mar e a ardora nas noites de luar, tamén. Un parágrafo máis polas areas que zoan cancións cando as pisas cos teus pés nuos e que son inconfundibles con outras cancións que aínda quedan na area doutras praias próximas e lonxanas, alleas e de nós, pois tamén. Asi pois, un parágrafo pola liña das cancións salvadas dos naufráxios en todalas praias do mundo con areas cantarinas e brancas, si. Establezamos xa que logo as liñas das cancións. Sabemos que hoxe a canción da vida empeza en Corrubedo. Un parágrafo, pois, pra que non morra alí mesmo. Nunca. Por iso, un parágrafo non, unha canción. A do mar que vai e ven e nace sempre en Corrubedo.
Alfredo Conde
––––––––––
No cabo do Mundo, na capital do altermundo, no imenso areal de Corrubedo, a dignidade da xente non está en venda.
Antón Mascato
––––––––––
Señores e señoras dos negocios: xa temos as nosas costas abondo masacradas por culpa de vostedes. Leven as súas insaciabeis ansias de multiplicar os capitais alá onde a perda non sexa tan inmensa.
Anxo Tarrío
––––––––––
Contade coa miña defensa da fermosa paisaxe natural de Corrubedo fronte á expoliación que se trata de facer nela. Cunha apreta.
Xoán Bernárdez Vilar
––––––––––
Dende a cima do Galiñeiro que preside o noso Val Miñor queremos seguir ollando o Corrubedo verde.
Carlos Méixome Quinteiro. Director do Instituto de Estudos Miñoranos
––––––––––
OS HABITANTES DA NACIÓN NON DEBEMOS SER CÓMPLICES NIN QUEREMOS SER VÍTIMAS DA AGRESIVA USURA MULTINACIONAL. LIBEREMOS A TERRA E O MAR DE CORRUBEDO DE TODA AMEAZA COA FORZA INSUBORNÁBEL DA VONTADE CIVIL E POPULAR.
Xosé María Álvarez Cáccamo
––––––––––
Corrubedo, o berro dos que, sen saudosismos nin folclorismos, queren que siga vivo ese privilexiado lugar co seu cabo, coas súas brancas praias e coas súas garimosas enseadas, coa súa cultura mariñeira tradicional e co seu diferenciado xeito de estar no mundo, neste mundo globalizado e uniformizador”.
Unha aperta… e avante!
Francisco Fernández Rei
––––––––––
Hai camiños que son pasarelas transparentes que nos levan a un certo lugar. Hai pasarelas prateadas que nos transportan a outro mundo. Este, que entre as nosas mans aínda non deixamos morrer. Onde o silencio se fai un paraíso de area. Onde o vento vive do mar e o ruído do mundo se fai tan pequeno. Onde aínda entre as herbas medradas podemos lembrar a vida que soñamos. A xema do deserto faise xardín nas nosas costas.
Sempre queda unha pasarela tatuada na pel desa praia, que nos conduce a algo. Unha senda finísima camiño á esperanza. Brilla de emoción sobre as mesmas areas que están contendo os nosos pasos. As pegadas infinitas sobre os séculos da area. E o seu alento de pátina. O seu fulgor.
Hai estradas de luz que atravesan as ideas e nos achegan ao outro lado. Hai translúcidas pontes que nos poñen en contacto cun anaco de mundo polo que habemos loitar. Delicadas, coraxosas. Pasarelas que levan ao cabo e nunca se perden. Corredores de lúa cara ao cabo do amor.
Yolanda Castaño
––––––––––
É urxente cambia-lo paradigma, para podermos chamar as cousas polo seu (verdadeiro) nome. A producción industrial de peixe faise en granxas (como a de polos, porcos, avestruces… que sei eu). E para se integrar nos actuais sistemas de producción-comercialización da industria alimentaria a dimensión do cacharro ten que ser potente. A industria medra, logo a paisaxe sobra. O que sobra pode ser ocupado, reconstruido e contaminado. Pero se a única razón (o valor) para o uso industrial da costa é a proximidade da auga do mar, non sería máis doado contratar un deses promotores que andan soltos polo país e que invente unha nova “marinadorcidadevacacións” con varios pisos de balnearios e servizos na superficia e moitas prantas de piscifactorías soterradas? Digo. Por rendabilizar.
Xabier Viana Tomé. Guionista tv
––––––––––
Dende o cabo conquistado de Cap Roig (Girona), salvemos corrubedo!!
Miguel García
––––––––––
Amigos da Plataforma pola defensa de Corrubedo: Unha aperta pola voso traballo; quero que saibades que dende A PENEIRA estamos convosco. Seguide informándonos e nós informaremos ó mundo. Saúdos.
Guillermo Rodríguez-Director
ARTIGOS LONGOS:
O cabo verde de Corrubedo, por Miguel Anxo Fernán Vello
Do Courel a Corrubedo II. Da acuicultura á fabricación de peixe, por Xosé Manuel Beiras
Do Courel a Corrubedo I. A terra e o home, por Xosé Manuel Beiras
Un parágrafo por Corrubedo, por Plataforma M. De Corrubedo
Corrubedo: conserva e serás castigado, por Manoel Santos
Un desatino rotundo, por Ignacio González Martínez
